Dört Mum

Bir odada dört tane mum, ağır ağır yanıyordu. Odada o kadar sessizlik vardı ki, aralarındaki fısıltılı konuşmalar bile duyulabiliyordu.

Birinci mum ” Ben Barış’ ım!” diyordu. Ama hiç kimse benim sürekli yanık kalıp, etrafıma ışık saçmama yardımcı olmuyor. ‘Artık neredeyse sönmek üzereyim’ dedi ve birden karanlığa gömüldü.

İkinci mum ” Ben İman’ ım!” dedi. Ama artık gerçekten de gerekli olduğuma hiç inanmıyorum…. Yanmanın da önemi kalmadı, diye söylenirken hafif bir esinti ile o da karanlığa gömülüverir.

Üçüncü mum ” Ben Sevgi’ yim” dedi. Ama etrafı aydınlatacak gücüm kalmadı. İnsanlar beni hep kenara itiyor. Kendilerine en yakın olan insanlara bile değer vermemeye başladılar. der ve sessizce o da karanlığa gömülür gider…

O sırada odaya bir çocuk girer. Üç mumun da yanmadığını görünce nedenini sorar ve niçin bitene kadar yanmadıklarına hayıflanarak ağlamaya başlar.

Dördüncü mum, huzur veren ses tonu ile çocuğa ağlamamasını söyler. “Korkma, ben etrafıma ışık saçtığım sürece diğerleri tekrar yanarlar ve onlar da aydınlatmaya devam ederler. Zira ben Umud’ um!” Gözleri parlayan çocuk umut mumunu alır ve diğerlerini sevgiyle teker teker yakar.

İçinizdeki umut mumunun saçtığı ışığı sakın söndürmeyin. Küçük çocuk gibi siz de, sönmüş dahi olsa tekrar yanmaları için çaba sarfedin…

UMUDUNUZ SÖNMESİN…

Kaynak: Anonim

3+

Öncekini Oku

Yalan Yarışması

Sonrakini Oku

Cahillik

Cevap Bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Popüler Olanlar

All original content on these pages is fingerprinted and certified by Digiprove