Geleceğini Biliyordum

geleceğini biliyordum

Geleceğini Biliyordum

Savaşın en yoğun ve kanlı günlerinden birindeydi. Birden, en iyi arkadaşının biraz ileride kanlar içinde, vurularak yere düştüğünü gördü. İnsanın, başını bir an bile siperlerin üzerinde tutamayacağı ateş sağanağı altındaydılar.
Tam, bulunduğu yerden dışarı doğru bir hamle yaptığı sırada başka bir arkadaşı onu omzundan tutup tekrar içeriye çekti, “Aklını mı kaybettin? Gitmeye değer mi? Baksana delik deşik olmuş. Büyük olasılıkla çoktan ölmüştür bile. Artık onun için yapacağın hiç bir şey yok. Boşuna kendi hayatını da tehlikeye atma sakın”!
Fakat, onu dinlemeyip ileri doğru atıldı ve kendisini cepheden dışarı attı.
Asker, o korkunç ateş yağmuru altında arkadaşına ulaşmayı başarmıştı. Onu sırtına aldı ve koşa koşa geri döndü. O ateş yağmuru altında inanması güç bir mucize yaşanmıştı. Birlikte siperin içine doğru yuvarlandılar. Fakat cesur asker, yaralı arkadaşını kurtarmayı başaramamıştı. Siperde kalan arkadaşı dedi ki:
“Bne sana değmez demiştim. Hayatını boşu boşuna tehlikeye soktun.”
“Hayır! Değdi,” dedi, gözleri dolarak asker, “Değdi…”
“Nasıl değdi? Bu adam ölmüş, o nu görmüyor musun?”
“Yine de değdi. Çünkü yanına vardığımda henüz yaşıyordu. Onun son sözlerini işitmek, dünyalara bedeldi benim için.”
Ve hıçkıra hıçkıra arkadaşının son sözlerini tekrarladmaya başladı.
“Geleceğini biliyordum… Geleceğini biliyordum…”

Kaynak: Anonim

0

Öncekini Oku

İsimsiz

Sonrakini Oku

Kısa Şiirler

Yorum Gönder

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir