Gelmeyen

gelmeyen


GELMEYEN

düştü, dağların ardındaki güneş
rüzgar suskun, bulutlar hercai
çevirdim yönümü yitirdiğim zamana
harlandı içimde, mazinin sönük ateşi

anlatamıyorum kendime, cevapsızım..
sorular var, nedenler sanki yoklukta
sarmaşıklar gibi birbirine dolaşığım
pişmanlıklarım, her soluk alışımda

yapışmış gölgesi, yakamın bir yerine
yitirmiş gömleğim, umut beyazlığını
kadifeler gibi giriyor anılar içime
parçalıyor yırtarak, bendeki varlığını

baktığım her sima, senden bir silüet
duvara kazınmış yazı gibi duruyor
mümkün mü çevirmek, haddim değil ki
ödediğim ağır vebal, bu amansız diyet

kaçtı sonraki düş, yarınım ağır yaralı
kirpiklerim gözlerime zindan demiri
düşmüş tırpan gibi sıratın bir ayağı
saatler doğuruyor, sanki zebanileri

yaslanmış fenere, karanlığında sulara..
gece habersiz benden, sen benden habersiz
kapılmış kalbimdeki hayasız uğultulara
bahtım açılmış, engin deryalara dümensiz

nerede isli, kırık lambalar ki yanmasa,
döşense ayağıma sürgünden kar fırtınaları
her limanın karanlığa bakan tarafında
göreceksiniz bekleyen, bir tuhaf adamı..

ÖNDER ÖZKARAN..

Öncekini Oku

Emr-i Hak

Sonrakini Oku

Göçmen Kuşlar

One Comment

  • ya şehrinde öleceksin,
    kalabalık içinde yalnız
    kimse yokluğunu bilmeyecek!
    ya da şimdi benimle geleceksin
    göz yaşlarım sulayacak seni,
    ben ölmeden ölmeyeceksin!

    önder özkaran…

Yorum Gönder

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Popüler Gönderiler