İsimsiz

İsimsiz

kapadı gözlerini ihtiyar
saçı beyaz sakalı beyaz
canlanınca içindeki o yar
gözlerini yummak istemedi

görmüştü göreceğini ömrü
ümidi, vuslatın düşünde söndü
bedduanın üstünü pişmanlık örttü
ellerini açmak istemedi

bir şey çıkardı cebinden;
yırtık, tozlanmış mendilinden
bakmadı, kokladı; öptü derinden
resmini görmek istemedi

hiç oldu gençliği, kıymetsizde
verdi son nefesini sensizlikte
unutmadı, hatırına düştü de…
ismini anmak istemedi.

Önder Özkaran

0

Öncekini Oku

Ruh Hali

Sonrakini Oku

Geleceğini Biliyordum

Yorum Gönder

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

En Popüler

All original content on these pages is fingerprinted and certified by Digiprove