Yalnızmış

yanızmış

Yalnızmış

bir tozlu tabakası vardı…
yarım kalmış
içinde, buruk mazi
çoktan alev almış.

kahvenin, en ücra yerine
gelip otururdu
sanırsın, dünyanın dibine
çakılıp kalmış.

bir yırtık ceket,
yarım düğme,
dudağında sükunet
şaha kalkmış.

sakal, yüzüne maske
örmüş…yıllar yılı
bir baş, kasket içinde
her yeri beyaz sarmış.

hazindir ki… her çekişte,
inler…sigarada duman.
titrer; bakış, gözünde
bir yere, takılıp kalmış

yıkılıverdi oracıkta
kalabalığa, boylu boyunca
gözleri duvara varınca
yüzünü, bir tebessüm almış…

ÖNDER ÖZKARAN 03,05,2013

Read Previous

Yağmurlu Bir Akşam

Read Next

Yaşlı Çocuklar

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Most Popular